Het meer van Egirdir

Het is tien over vier in de vroege ochtend als Renée en ik rechtop in bed elkaar aan kijken, wat is dat ?

We staan in de tuin van een klein pension, maar ook recht onder de Minaret van de moskee waar de Imam zijn dagelijkse stuk uit de Koran gaat voorlezen.

En dat gaat met zo’n heftig geluid uit twee enorme luidsprekers, dat je daar echt wel wakker van wordt!

De avond daarvoor hebben tijdens het eten gevraagd of het geen probleem is als wij ’s morgens om een uur of zeven willen vertrekken omdat we een lange reisdag voor de boeg hebben.

“Iedereen is hier altijd vroeg” antwoordde de pensionhouder, dat is echt geen probleem.

Maar ja het is nu pas 04.10 uur en voor mijn vriend de Imam al de verzen heeft voorgelezen zijn we een half uur verder.

We proberen nog wat te slapen maar dat lukt niet meer. Om 05.15 uur sluip ik het bed uit en ga maar vast thee water maken en de spullen verzamelen voor vertrek.

Klokslag 06.00 uur vertrekken we heel zachtjes uit de tuin van de gastheer en gaan richting Selime, waar een schitterende kathedraal en kloosters zijn uitgehakt in de rotsen.

Er is een mooie parkeerplaats bij met bankjes, en hier ontbijten we.

Na nog wat foto’s te hebben geschoten gaan we op pad richting Egirdir. Een plaats aan een schitterend meer dat ligt op een hoogte van 950 m. met een prachtig strand. Ideaal om een beetje bij te komen van alle uitstapjes en vermoeinissen van de afgelopen weken.

 Om half drie in de middag arriveren

we bij de camping. We gaan ons melden. Het blijkt een soort van municipal camping te zijn die gerund wordt door zeer ijverige mensen. Met een man of vier willen ze ons wel helpen.

Er komt een gezellige discussie op gang. Wat is de Multisleur: een tent of een caravan?

De camping is verdeeld in twee zones. Er is plaats voor 4 caravans en er is een tentenveld. Uiteindelijk mogen we plaats nemen op het caravanterrein. Dit alles heeft te maken met het tarief wat je betaald. Voor een caravan betaal je 20 lira en voor een tent maar 10 lira. (10 lira = € 4,30)

Het grappige is nu dat we op de duurdere plaats staan, maar het tententarief betalen.

Plus hebben we ook nog een sleutel van één toilet en één douche, die alleen door de mensen van de caravanplaats gebruikt mogen worden.(De mensen op het tentenveld hebben hun eigen voorzieningen.)

We besluiten er nog een dag aan te knopen omdat volgens ons handboek, de Trotter van Turkije, de markt in Egirdir een must is als je in de buurt bent. Toevallig is de markt de dag na aankomst.

Op de camping gaat er ook gezellig aan toe. Nauwelijks geïnstalleerd komt er een dame naar ons toe om te vragen waar wij vandaan komen. We hadden haar al Turks horen spreken, er zijn geen buitenlandse toeristen.

Het blijkt een van oorsprong Duitse te zijn die in 1994 naar Turkije gemigreerd is met haar man. Zij hebben de Turkse nationaliteit aangenomen en spreken de taal.

Wij worden later op de middag uitgenodigd op de koffie om gezellig nog wat te praten. Bovendien worden we voorzien van tips. Naar goed Duits gebruik zijn de tafels aan elkaar geschoven en ook de medekampeerders van de andere caravans zijn uitgenodigd.

Dat zijn twee families uit Ankara. Het is heel gezellig, we beginnen met ijs en daarna koffie.

’s Avonds worden we nogmaals op de thee uitgenodigd en een van de familieleden speelt heel verdienstelijk op zijn gitaar.

En dan de markt. Het is zoeken naar een parkeerplek. Je zet je auto gewoon daar waar je moet zijn. Het gevolg is dat alles kris kras door elkaar staat en ook gewoon dubbel geparkeerd. De weg loopt ook nog dwars door de markt heen en toeteren is hier heel gebruikelijk. Daarmee geef je aan dat je iemand gezien hebt! En we worden veel “gezien”!

Er is van alles te koop. Kleding, schoenen, huisraad, speelgoed, gereedschap, tassen en er is ook een groot deel met groente en fruit waar kleine boertjes gebroederlijk naast grote kramen zitten. Ook hier zien we weer dat verschillende kooplieden samen zitten te eten op momenten dat ze toch geen klanten hebben.

Bij de kramen met huisraad gaat Thomas op zoek naar Turkse theeglazen. Het zijn net kleine bloemenvazen. Je kunt er thee indoen en dan toch je handen niet branden aan het hete theewater. We vinden ze en vanaf nu kunnen we de appelthee echt op z’n Turks drinken.

Op het schiereiland, waar Egirdir op ligt, staat ook een moskee. We lopen er een rondje omheen en zien door een raam dat er een groepje kinderen les krijgt. Onmiddellijk komt één van de twee leraren naar buiten en nodigt ons uit om binnen te komen kijken. Renée krijgt een extra hoofddoek over haar hoofd en de schoenen hoeven niet perse uit, maar we doen het wel. 

Dan krijgen we een uitleg over het gebouw en over hoe je de koran moet lezen. Thomas mag zelfs foto’s maken. De kinderen komen er nieuwsgierig bij staan en willen ook op de foto. Dat vragen ze niet, maar ze zorgen zelf wel dat ze in beeld komen!

Na de rondleiding gaan we via de markt, waar we groente, fruit en vis kopen weer terug naar de auto.

Op de camping gaat onze buurman die voor ons aan het water staat net vertrekken.

Die plaats is helemaal in de schaduw en ongeveer 10 m. van het water af. We verzetten de Multisleur en genieten van het uitzicht en later van de heerlijke vis op de grill.

Ihlara Canyon

Vanmorgen zijn we erg vroeg uit de veren. We gaan vandaag naar een kloof in Ihlara.

Dat is een gebied 40 km. ten zuid oosten van Aksaray. In deze kloof is een fantastische en hele spectaculaire wandeling uitgezet.

We vertrekken om 7 uur uit Aksaray en zijn een goed uur later in Ihlara.

Onderweg hebben we al een paar kleinschalige campings gezien. In het dorp stoppen we en vragen aan een voorbijganger of hij soms een camping voor ons weet.

“Ja natuurlijk”, antwoordt de man. “ Kom maar mee, 100 m. terug is een Pension annex camping en mijn zoon werkt daar ook”.Hij spreekt een beetje Nederlands, want hij heeft een poosje in Rotterdam gewerkt.

Even later staan we in de tuin van het pension met onze Multisleur.

Ramazan en Renée aan de thee

Voor stroom zal hij ook zorgen. Hij pakt zijn telefoon en belt een poosje. Daarna gaat hij weg. Even later komt er een jongen van een jaar of 15 en hij pakt van ons het snoer voor de elektra aan en laat ons de douche en het toilet zien.

Ook wil hij ons eerst thee aanbieden voor we weggaan.

Hij spreekt een paar woorden Engels en met handen en voeten kom je ook een heel eind. Ook het boekje Turks op reis helpt af en toe. Dan vraagt hij iets dat we niet begrijpen.

Geen probleem: Hij start de computer op, zet de vertaalmachine aan (Engels – Turks) en vraagt wat we gaan doen vandaag en wanneer we terug zijn.

Om 9 uur starten wij de wandeling en lopen het dorp uit. Na een km. of twee zien we de Canyon liggen. Een gapende scheur met loodrechte wanden en in de diepte zien we een klein riviertje lopen.

Een zeer imposant gezicht.

We dalen af en worden verrast door een geweldig brok natuur.

Zeer imposant zijn de grote aantallen enorme rotsblokken die uit de loodrechte wanden zijn komen vallen. Als je naar de wanden van de Canyon kijkt zitten er over al enorme scheuren en je denk dat er ieder moment er weer zo’n blok los zal laten!

We lopen eerst richting Belisirma. Onderweg zijn verschillende rotskerken te zien met nog allerlei redelijk goed uitziende tekeningen. Overal zie je een deel van de Bijbelverhalen uitgebeeld.

Natuurlijk is er weer een klein restaurant, waar we thee en gözleme kunnen bestellen. Thomas kiest voor de honing en ik voor de kaas.

Gözleme maken  voor Thomas en Renée

Wanneer we verder lopen blijken we na een paar honderd meter bij een uitgang te staan. Daarvandaan gaat geen bus terug naar Ihlara, dus zit er niets anders op dan terug te lopen.

We hebben over de heenweg 2 ½ uur gedaan. We zijn echter in 50 min. terug onderaan de trap van het startpunt. Dan zien we dat je ook de andere kant nog uit kunt lopen en dat daar ook nog twee kerken zijn.

Na even gezeten te hebben gaan we toch weer op pad. Aan de kaart te zien moet je aan het eind van deze kant ook in Ihlara uitkomen. Het is een beetje zoeken , maar we komen er. Maar dan………. We komen op een soort zandpad op een heel andere plaats uit dan waar we vanmorgen begonnen zijn. Je kunt er vier kanten uit en natuurlijk staat er nergens een bord. Wel komt er ergens luide muziek uit een huis. Er blijkt een bruiloft aan de gang te zijn. Alle mannen zitten met de bruidegom bij elkaar. Er is geen bruid te zien! (en ook geen vrouw)

De vader van de bruidegom spreekt zeer goed Engels. (Hij blijkt ook in Londen te wonen en werken.)

Hij brengt ons met zijn auto naar de hoofdstraat terug, zeker 2 km. omhoog. Daarvandaan vinden we het pension weer waar de Multisleur staat.

We worden ontvangen door Ramazan (de jongen van vanmorgen) en krijgen gelijk een fles water en thee. Ook wordt er gezorgd dat we een internet verbinding krijgen.

Dan is er ineens telefoon voor ons????

Wat blijkt; Ramazan heeft zijn vader gebeld om te onderhandelen over de prijs voor één nacht staan en gelijk wordt gevraagd of we ook willen eten ’s avonds en hoe laat we dat willen.

We kunnen kiezen uit vis. Prima.

De rest van de middag worden we overladen met thee, fruit en veel aandacht.

We zijn benieuwd wat het vanavond wordt.

Morgen met deze snelheid weer verder!

     

Museumdag in Zelve

Vandaag een museumdag. We besluiten zeer vroeg op pad te gaan.In de Trotter wordt daar ook een melding van gemaakt: zorg dat je bij openingstijd voor de poort staat.

Wij zijn om 7.30 uur van de camping vertrokken na een klein  ontbijt (knäckebröd en koffie) de bakker was nog niet open voor vers brood.

Na een half uur zijn we in Zelve waar het Open Air Museum is gevestigd.

Het was ons al meer gelukt door extreem vroeg te zijn, in alle rust mooie plaatjes te schieten en te genieten van wat er allemaal te zien en te beleven valt.

De schrik slaat ons om het hart als we rond vijf voor acht de poort naderen. Er staan al vier bussen op de parkeerplaats!! (200 man!)

Er zijn er meer op de gedachte gekomen vroeg uit de veren te komen.

Tot overmaat van ramp is ook de toegangspoort nog gesloten en is het ticket office ook nog dicht.

Na 20 minuten wachten komt er een klein oud autootje aangescheurd met twee jongenmannen die heel verhit en alsmaar buigend hun verontschuldigingen maken.(waarschijnlijk verslapen)

De poort en loketten gaan open en gelukkig hebben de reisleiders van de bussen de tickets al verdeeld en hoeven die mensen niet nog in de rij voor een kaartje.

Dan het museum zelf. Werkelijk een fantastisch hoogtepunt hier in Cappadocië. Zeer indrukwekkend hoe de mensen in de holen, die zijn uitgehakt in het massief, leefden.

Na twee uur hebben we alles bekeken en is het tijd voor een echt Turks ontbijt.

Een specialiteit is een soort hele dunne pannenkoek met de naam gözlemem. Die wordt heel dun uitgerold en daarna bestrooid met aardappels en kaas en dan dubbelgevouwen en vervolgens op een hete steen gebakken. Erg lekker en daarbij onze favoriet: appelthee.

Dan gaan we naar een plaats waar hoge feeën- schoorstenen staan.

Ook weer niet te bevatten dat dit ooit zonder ook maar één mensenhand is ontstaan.

Vervolgens gaan we naar Cavusin om een kerk, uitgehakt in de rotsen, te bezoeken. De kerk waar een gedeelte van is afgebroken door een aardverschuiving waardoor een deel van wat voeger binnen was nu buiten aan alle weersinvloeden ten prooi is. De fresco’s binnen zijn nog in een schitterende staat, vooral het gewelf is heel bijzonder.

De middag wordt door gebracht op de camping waar we om een uur of vier naar het terras gaan waar we internet kunnen gebruiken. Yasser, de campingbaas, ontvangt ons met het lied: Als de lente komt dan stuur ik jou Turken uit Amsterdam .

De man heeft een humor als een cabaretier en we hebben dan ook onder het genot van een glaasje thee heel veel plezier. Allerlei anekdotes worden van stal gehaald, onder andere van een Nederlands echtpaar die de al eerder gebruikte theezakjes op de balustrade hadden gelegd.

De man die de camping schoon houdt wilde de zakjes in de vuilnisbak gooien maar dat leverde heel veel weerstand op. Het echtpaar wilde de theezakjes de volgende dag nog eenmaal hergebruiken.

Wat ons Nederlanders dan weer de naam bezorgd erg zuinig te zijn.

Die avond gaat het zo stormen dat we besluiten morgen naar centraal Anatolië te gaan. Dat is ongeveer 100 km. naar het westen waar de prachtige vallei van Ihalara moet zijn.

We zijn nu neergestreken in de plaats Akaseray bij Otel Agacli. Super chique met alles er op en aan.

Ze hebben hier een twintigtal kampeerplaatsen ingericht in de tuin van het hotel. En deze plaatsen hebben we voor ons alleen.

De gasten van de camping mogen ook hier van alle faciliteiten van het hotel gebruik maken. Echt super. 

Klaar voor een van de opwindendste, ruigste expeditie in een weelderige kloof met hier en daar kleine kerkjes.

Morgen gaan we aan de onderneming beginnen.

Vallei Devrent Cappadocië

Ballonnen boven de vallei Devrent

Dag 1 en 2 in Cappadocië

Vanmorgen om half 6 hoorde ik wat geroezemoes overal rond de camping. Ik ben gelijk maar eens gaan kijken wat het allemaal is en zag in eerste instantie 1, maar even later wel 50 ballonvaarders hangen boven het massief van Cappadocië.

Het is net of je droomt of in een bioscoop naar een film zit te kijken.

De wereld hier lijkt op een sprookje van duizend en een nacht. Heel fascinerend om te zien hoe de ballonvaarders met de mand vol gasten omhoog gaan en dan de ballon weer in een vallei laat zakken.

Bij navraag blijkt dat het hele spektakel al om 5 uur in de morgen begint.

Rond zes uur hangen er dan wel 50 ballonnen in de lucht. Het is werkelijk een adembenemend schouwspel.

En dan het landen dat rond 7.00 uur begint.

landen 

In en rond het dal zie je overal four wheel drive auto’s en busjes racen om maar zo snel mogelijk bij de ballon te komen.

5 mannen vliegen uit de auto en snellen naar de ballon toe die een lang touw uitgooit. De mannen grijpen het touw en remmem daarmee de ballon met loodzware korf af. Met soms wel 12 mensen aan boord is het een zeer fascinerend schouwspel wat zich voor onze ogen afspeelt in de vallei van Devrent.

Om 10.00 uur besluiten we naar de vallei af te dalen via een prachtig wandelpad. Na ongeveer een half uur komen we op een kruispunt van paden waar een noten- en zuidvruchtenverkoper zijn waren aan de man probeert te brengen.

Onmiddellijk komt er een schaaltje met allerlei lekkernijen op ons af. We moeten zeker alles eerst maar eens proeven.

Na wat noten en zuidvruchten te hebben geprobeerd gaan we voor de abrikozen, pinda’s met sesamzaad en vijgen.

Zo, van de honger zullen we op deze trip niet omkomen.

De verkoper legt ons ook nog uit hoe we onze wandeling kunnen voortzetten.

Uiteindelijk zijn we na een uur bij de volgende stop: een koffietent midden in de vallei en een behoorlijk eind van de bewoonde wereld.

Appelthee wordt gemaakt.

Weer worden we allerhartelijkst ontvangen.

Deze keer zien we dat er ook appelthee wordt geschonken, één van mijn favorieten en daarbij krijgen we pruimen van eigen boom.

Ongelofelijk zo diep in de vallei, toch redelijk ver van de bewoonde wereld uitbater zijn van een koffie annex theehuis.

Na ongeveer twee uur besluiten we om weer terug te keren omdat we ook nog niet goed de weg weten. Alles lijkt op elkaar en het is dan ook het advies om lange en verre wandelingen niet zonder gids te doen.

Na ongeveer een uur steil klimwerk zijn we weer terug op onze camping die boven op de rand van de vallei ligt.

Voor de rest van vandaag hebben we alleen nog wat boodschappen halen gepland en verder rust.

Ürgüp is voor ons het beste om inkopen te doen bij de plaatselijke super. Het is nog wel met handen en voeten praten om het een en ander in het mandje te krijgen maar ook hier weer een grote mate van hulpvaardigheid en gastvrijheid. En dat gaat ver; daar komen we achter als ik naar de auto loop en er een bonnetje achter de ruitenwisser zit.

Renée pakt het en ik zeg:” zeker reclame”. “Nee dat is bon voor parkeren” zegt Renée. Een beetje paniekerig kijk ik rond.  

Ik zie nergens een betaalautomaat.

De twee jongens van de supermarkt staan te lachen en maken het gebaar van bonnetje stuk scheuren. De een komt naar de auto, pakt de bon en scheurt het doormidden en loopt schaterlachend terug.

Wat blijkt, als je in de hoofdstraat parkeert krijg je altijd een bon die dan later wordt geïncasseerd door de parkeerwachter die de straat heen en weer loopt. Op het bonnetje staat de tijd van aankomst en als je weg gaat betaal je voor de tijd die je daar hebt gestaan. Simpel toch, maar je moet het eerst wel weten.

Zo komt er een einde aan dag een.

Vandaag wordt de plaats Ürgüp eens flink onderhanden genomen.

Gisteren hebben we gezien dat hier wel het een en ander is te bekijken.

Renée had uitgevogeld dat het ook nog marktdag is en dat is een belevenis op zich.

Heel veel boeren uit de omgeving prijzen hun waren aan. Ook de tapijtverkoper, de pottenbakker en de schoenenverkoper, ja wie is er eigenlijk niet.

Wat ons opvalt zijn de enorm lage prijzen die voor het een en ander betaald moet worden.

We kochten een kilo kersen, de mooiste die je maar kan bedenken voor € 1.29. Daar krijg je in Nederland waarschijnlijk een ons voor.

Op de markt worden we wel aangestaard of we van Mars komen.

Maar iedereen is hulpvaardig.

Doordat ik met de camera loop, willen er ook wel een paar mensen dat er een foto van hen gemaakt wordt. Dat levert dan weer hilarische taferelen op.

Een aantal koopmannen zitten heerlijk bij elkaar uit de zon hun ontbijt te verorberen en ik vraag of het lekker is in mijn beste Turks.

We moeten onmiddellijk aanschuiven en er moet ook een foto van de kooplui gemaakt worden. Daarna wordt op een stukje karton het adres geschreven ( nee e-mail doen wij niet aan!) en moest ik plechtig beloven deze foto op te sturen op straffe van onthoofding als ik dat niet doe.(Wel graag 5 stuks, want de heren zijn met z’n vijven.)

Ontbijt op de markt

Ik vindt het fantastisch om te zien hoe de mensen met elkaar om gaan.

Verder op de markt worden we aangesproken door een heel oud boertje dat we vooral zijn gedroogde vijgen eens moeten proberen.

De vijgen worden keurig doormidden gescheurd en aan ons aangeboden. Heerlijk.

Even verderop staat een stand van een plaatselijk bandenbedrijf.

Het mandje snoepjes komt te voorschijn en er moet uiteraard een foto gemaakt worden en dit keer wèl per e-mail worden opgestuurd.

(zonder onthoofding)

En dan nu maar naar het beste koffie en theehuis en bakkerij.

Voor een appelthee met een heerlijk gevuld klein eclair taartje.

We vervolgen onze strooptocht door Ürgüp en bezoeken de plaatsen

waar vroeger de mensen in holen, uitgehakt in de rotsen, woonden.

Daarna maken we een rondtoer langs de diverse hoogtepunten in de vallei en maken een plan voor de komende dagen. Er staan nog een aantal bezoeken op stapel zoals de 2 open air museums en de plaatsen die rond de vallei liggen.    

      

Van Istanbul naar Ankara en Cappadocië

Over de Bosporusbrug

Van Istanbul naar Ankara en Cappadocië

Vandaag staat een pittige reisdag op het programma. Vanmorgen redelijk vroeg uit de veren, inpakken en wegwezen.

De reis begint ongeveer 60 km voor Istanbul. Eerst via veel kuilen en gaten in de weg richting de  autobaan zien te komen.

Uiteindelijk belanden we op de snelweg en merken we gelijk dat het verkeer in kwadraat toe neemt. Het wordt met de minuut drukker.

Na 30 km zien we de eerste tolpoorten opduiken; voor de autobaan moet je betalen.

We kijken heel goed welke poort we moet nemen. De meest linkse zijn voor de abonnementen en rechts kan je misschien met visa of met munten betalen.

Mis. Geen van tweeën blijkt echter het geval. Wat nu? Ik ben de corridor al ingereden en achter sluit het verkeer uiteraard gelijk aan.

Ik vraag aan Renée of ze even wil vragen hoe het een en ander hier werkt.

Een vriendelijke man zegt dat Renée een honderdtal meters terug moet lopen en daar een pas kan kopen, speciaal voor een aantal autobanen rond Istanbul en naar Ankara. Ik moet  nu eerst achteruit met auto en Multisleur de corridor weer uit en met dat verkeer achter je is dat geen lollige bezigheid.

Iedereen verklaart je gelijk als knettergek. Wij begrijpen niet dat nergens ook maar één bord te vinden is dat aangeeft hoe het systeem in elkaar steekt. Heel lastig voor een buitenlandse bezoeker.

In west Europa kun je altijd met een credit card betalen maar hier wordt een speciale pas gevraagd.

Na veel getoeter van mijn mede weggebruikers belanden wij bij het gebouwtje waar de pas kan worden aangeschaft.

Ook hier weer een probleem:  welke pas?  Er zijn er van € 25,- maar ook van € 50,-  We hebben de man achter het loket uitgelegd dat we tot Ankara een kaart willen en dat betekend de pas van € 25,-

Je kan overal met Visa betalen, tot in de kleinste winkel van de camping aan toe, behalve aan het loket van de staatsautoriteiten.

Na een half uur kunnen we onze reis voortzetten. Inmiddels is het ook flink drukker geworden rond Istanbul en maak ik kennis met een rijstijl van onze Turkse medemens die mij nog wel een tijdje zal heugen. De levensgevaarlijke capriolen die zij op de weg uithalen zijn werkelijk onvoorstelbaar en af en toe hilarisch.

Links en rechts passeren over verdrijvingvlakken, van vier zes banen maken, werkelijk alles is hier geoorloofd.

Een richtingsaanwijzer? Nooit van gehoord en de buitenspiegel zit er alleen voor de decoratie.

Maar goed alles went dacht ik.

Na ongeveer 8 uur rijden bereiken wij de buitenwijken van Ankara. Gisteren zijn we nog op het allerlaatste moment van koers gewijzigd.

De camping die ik als eerste in deze regio kan vinden en die gunstig op de route ligt is bij een hotel gelegen. Het 5 sterren Airport  hotel.

We moeten de richting van het vliegveld aanhouden en dan na een km of 6 in de buurt zijn volgens onze navigatie.

Maar na 4 km blijken er ineens wegwerkzaamheden te zijn en kunnen we met geen mogelijkheid de afslag nemen die de navigatie voorschrijft.

Doorrijden maar en na een km of 4 komt er een mogelijkheid tot keren. Ik draai de rotonde op maar merk al snel dat dat ook niet kan.

Een hulpvaardige politieman schiet ons te hulp en vraagt waar de reis naar toe gaat. We antwoorden: “ naar hotel Airport” .

Dat is 6 km terug! Even verderop kan ik keren en dan een stuk door een tunnel, na 5 km zien we het Airport liggen .

Maar weer geen afrit! Dan maar voorbij een benzinepomp een zeer smalle en steile afrit nemen zodat we tenminste in de buurt van het gezochte hotel kunnen komen. Na nog 1500 m. door diepe kuilen en hobbels bereiken we uiteindelijk ons overnachtingadres.

Er springen gelijk 5 mensen voor ons in de houding om ons op die ene plek te brengen die deze camping rijk is.

Onze plek bij het Airport hotel

We krijgen stroom en een plekje tegen het hotel aan .

Renée gaat ons aanmelden bij de receptie en komt  10 min later laaiend enthousiast terug met wat er allemaal mogelijk is op deze locatie.

Er is een Hamam, een Finse sauna, een  zwembad, plus Wiffi! Alles bij de prijs inbegrepen! Dat moeten we zo dan maar eens gaan uitproberen dachten wij.

Renée had al een rondleiding gehad door masseur Deniz wat de mogelijkheden waren.

Na een heerlijk Hamambad en een lekker bakje met kersen, gekregen van een hotelgast, zijn we klaar voor ons avondmaal.

Toen we echter buiten kwamen was de lucht inktzwart en het eerste gedonder brak los.

Er komt zoveel water naar beneden dat het binnen de kortste keren helemaal blank staat rond de Multisleur en auto.

Snel vluchten we de auto in en eten eerst de meloen met ham die voor vanavond als voorgerecht staan. Het blijft flink doorregenen en we gaan dan eerst maar even via de laptop contact maken met Nederland en de blog bijwerken in de receptie.

Lounge

Na een half uur is het weer droog en gaan we naar buiten. Er staat nog mega veel water op de parkeerplaats en vooral onder onze Multisleur. We besluiten het hele spul naar het drogere deel van de parkeerplaats te verslepen.

In koken hebben we niet zoveel zin meer en we besluiten de dag te beëindigen met lekker Turks brood met vis en een glaasje rosé.

Wat ook niet onvermeld mag blijven is dat het hotel precies in de aanvliegbaan van het vliegveld ligt. Dus om de 5 minuten komt er een vliegtuig over met oorverdovend lawaai.  Onze eerste opstelling was precies voor de koelinstallatie van het hotel en die slaat om de drie minuten aan. Om 23.00 uur gaat de geestelijke een oproep doen vanaf een minaret met zeer luid gezang.

Al met al toch een toplocatie om nog eens een bezoek te brengen!!

We hebben goed geslapen ondanks het aangekondigde lawaai. In de nacht wordt nauwelijks gevlogen en ook de Imam deed geen oproep meer.

Om zes uur staan we op en zijn gereed voor de volgende dagtocht richting Cappadocië, een prachtige route door een schitterend landschap.

Wegversperring

Onderweg, bij een stop voor de lunch, krijgen we zomaar de thee aangeboden van een Turkse meneer die vroeger in Nederland had gewerkt.

Over gastvrijheid gesproken!

Rond twee uur arriveren op onze camping en gaan ons op maken voor een week Cappadocië.

       

Alexandroupoli naar Istanbul

Strand bij camping Simuzkum

Na twee dagen in Alexandroupoli zijn wij vanmorgen doorgereisd richting Istanbul.

Een evenement op zich is het passeren van de grensovergang van Griekenland naar Turkije.

Bij het verlaten van Griekenland kom je een in stuk niemandsland dat nog altijd goed bewaakt wordt door:  vòòr de rivier de Griekse militairen, dan òp de brug Turkse militairen. Een beetje angstaanjagend is het wel, al die goed bewapende mannen met het geweer in de aanslag.

Bij het eerste Turkse hokje zit de politie die de paspoorten controleert en heel vriendelijk zegt dat ik door mag rijden naar het volgende hokje.

Daar zit zowaar een nog vriendelijker man die zegt dat we eerst een visum moeten gaan kopen in hokje 3. Als we dat hebben mogen wij ons weer melden bij hokje 2.

Vervolgens krijgen we keurig een aantal stempels en kunnen door naar hokje 4.

Hier worden nogmaals alle autopapieren, rijbewijs en paspoorten nagekeken en in de computer opgeslagen.

Dan mogen we door naar hokje 5, daar wacht ons een warm onthaal. De vrolijke douanier vraagt ons al kauwend op een broodje naar de autopapieren van de auto èn van de Multisleur .

Als ik hem uileg dat wij maar één kenteken hebben voor beide voertuigen moet hij lachen, graait in een broodzak en zegt:” Now you first eat”. Ik schiet in de lach, pak het broodje beleefd aan en mag doorrijden Turkije binnen.

Nu op zoek naar camp Simuzkum in de buurt van Istanbul, waar onze eerste overnachting zal zijn.

In drie dagen proberen wij in Cappadocië te zijn. Om niet hele dagen in de auto te hoeven zitten hebben wij de trip zo verdeeld dat we maximaal 550 km. per dag rijden.

Vriendelijke ontvangst

De ontvangst op camp Simuzkum is warm en hartelijk. De eigenaar van de camping vindt het jammer dat we maar een dag blijven. Ik beloof hem dat we zeker nog een keer terug komen.

De eerste nacht op Turkse bodem.  

Morgen verder naar Ankara

Van igoumenitsa naar Alexandroúpoli

Klaar voor vertrek richting thessaloniki

Het is vandaag 01/07/2011. Ik ben vanmorgen om 8 uur vertrokken van camping Elena.

Het lag in de bedoeling om vandaar naar Thessaloniki te reizen .

Maar onderweg heb ik de route gewijzigd en ben afgebogen richting de Meteora kloosters.

Wij zijn hier al twee keer eerder geweest, maar het blijft heel bijzonder om hier rond te kijken.

Het is ongelooflijk fascinerend om de kloosters bovenop de rotsen te zien liggen.

En ook camping Kastraki is geweldig om te zijn.

Als ik was doorgereden naar Thessaloniki, had ik morgen de hele dag moeten rondhangen in de buurt van de luchthaven want Renée landt pas om 18.30 uur.

Nu heb ik morgen nog een aardig tripje voor de boeg door dit prachtige gebied.

Gebied rond de Meteora kloosters

Na een perfecte nacht, goed uitgerust en een lekker ontbijt ga ik afrekenen bij het restaurant. Ik krijg traditioneel een mooie icoon.

Om een uur of tien begin ik aan de reis richting Thessaloniki. Eerst naar Trikala en dan Larissa. Een kilometer of 20 voor Larissa buig ik af naar links om te beginnen aan een wonderschone tocht naar de hoogste top van Griekenland: de Olympos. 2917 meter hoog en gelegen in het Olympos National Park .

Gaat u rustig voor!!

Vervolgens gaat het richting Katerini over weg nr. 13, één van de mooiste wegen in deze regio.

Wat opvalt hier is dat er om de 500 m. heel veel bijenkasten staan. De weg is 62 km. lang en werkelijk adembenemend mooi.

Uiteindelijk kom je dan toch weer op de autobaan terecht en gaat het verder naar de luchthaven van Thessaloniki.

Om half 5 zoek ik een plaatsje voor de auto en de Multisleur en ga kijken of alles op schema gaat met Renée.

In de aankomsthal staat de vlucht aangegeven op de exacte tijd (om 18.30) dat loopt dus op rolletjes denk ik.

Maar een kwartier later krijg ik een sms van Renée dat het vliegtuig nog steeds in Londen aan de grond staat wegens een ziek kind aan boord, dat eerst moet worden gezien door een arts. Met 2 uur vertraging vertrekt uiteindelijk het vliegtuig.

Inmiddels ben ik naarstig op zoek naar een camping want om al die tijd op het vliegveld rond te hangen is ook niks.

Eerst maar eens langs de kustweg waar volgens mijn kaarten een camping moet zijn. Na 35 km. nog steeds geen camping te zien,dus stop ik bij een tankstation om maar eens te infomeren hoever het nog is. De pompeigenaar, die heerlijk voor zijn toko zit, kijkt mij verbaasd aan en zegt:” Hier in deze regio is helemaal geen camping en u moet terug en dan richting Kassandra”.

Dan maar weer terug richting luchthaven een even voor het vliegveld richting Kassandra.

Een km. of 15 verder komt er een bord met een aanduiding van een camping en dat ga ik dan maar gelijk volgen.

Rijden, rijden en nog eens rijden maar nog steeds geen camping. Uiteindelijk kom ik in een plaatsje en ben ik het spoor helemaal bijster. Eerst maar weer eens vragen.

Een jongeman zegt dat er wel een camping is en probeert mij uit te leggen dat het nog ongeveer 2 km. is.

Maar daar komen nog wel een paar km. bij! Aangekomen bij de zogenaamde camping val ik bijna achterover van schrik. Twee parkeerplaatsen zo groot als 3 voetbalvelden, helemaal vol met auto’s en een keet en lawaai van discodreunen. Alles wat ik kan vinden maar geen ingang van de camping.

Een beetje moedeloos rij ik maar weer richting de luchthaven en na 5 km. spit ik eerst maar eens een paar campingboeken door. Ik vind nog een camping met de naam Aigeas camping alleen is dat weer een km. of 25 verder.

Maar al het zoeken wordt toch beloond met een prachtig klein kampeerterrein aan zee ( na een zoektocht van inmiddels anderhalf uur.)

Snel de Multisleur geparkeerd op een plaats; de daktent open en klaar is Kees.

Nu nog even terug naar het vliegveld om Renée op te halen. Ik had ongeveer berekend dat ze even na achten zou kunnen arriveren.

En of het van te voren was afgesproken 200 meter voor het vliegveld gaat de telefoon. “Ik ben er” zegt Renée.

“Loop maar naar buiten en steek de taxistraat over, dan zie je mij vanzelf komen” zeg ik.

Nu nog even terug naar het paradijs aan zee. Dat is een klein half uurtje en de vakantie kan echt beginnen.

Blog arbeid!!